HOME

 

Na maanden bloggen vanaf bergen en stranden en vanuit auto's en tentjes is het raar om de allerlaatste blogpost te schrijven vanuit waar het allemaal begon: thuis. Het is ook gek hoe snel je broodje kaas weer normaal is en hoe snel herinneringen vervagen tot slechts een glimlach op je gezicht.

 

De afgelopen weken waren druk en gezellig met verrassingen, ontmoetingen, feestjes en een verhuizing. De tijd vloog minstens zo snel als op reis en morgen gaan we allebei weer aan het werk.

 

In deze allerlaatste post nog wat foto's van de übergezellige barbeque, dank allemaal voor je komst! En speciale dank aan Papa, Mama, Mar, Jacco, Lisette, Mike, Bart, Fokelien voor de hulp bij het sjouwen en de cateringklus.

 

Tot de volgende avonturen weer op dit blog verschijnen houden wij vast aan een Australische zoetsappige wijsheid, ooit geleerd van een huisgenootje: "don't cry because it's over, smile because it happened."

 

Say cheese!

happy face

Dave en Sita still in love

Julian en papa Ben

Yannick

Moeilijk he kiezen

Sangeetha, Sudhi, Bas, Reinder

Sommige dingen veranderen nooit

Dat wordt vast een prachtige baby

Prima ballerina aan de frisbee

Happy couple

Lindsey en Mar

JODHPUR

Jodhpur: de blauwe stad. Hoe verder we in Rajasthan komen, hoe fijner het wordt. We slapen hier bij een vriendelijke familie die ons gisteren uitnodigde voor een familiefeest ter ere van de god Shiva. 

We hebben er geen foto's van want we vonden dat een beetje ongepast, maar we hebben een offer aan Shiva gebracht en aan een heel ritueel meegedaan. Uiteindelijk kwamen we erachter dat Wen voor een lang leven voor Pim heeft gebeden (wie Pim kent kan zich nu de triomfantelijke lach op z'n gezicht indenken toen hij dit hoorde). 

Het offervrouwtje vond ons niet zo leuk; Wendy begreep maar niet dat ze moest wachten voordat Pim zat voordat ze zelf mocht zitten. Ook niet dat je in kleermakerszit moest buigen in plaats van op je knieen. En al helemaal niet met welke vinger je in welk gekleurd bakje verf moest voor het offer. Het was weer een beleving met 48 nieuwsgierige vrouwen als toeschouwer, en het was superlief van de familie om ons uit te nodigen. Maar de kunst van het hindoeisme hebben we nog niet onder de knie. 

straatbeeld van Jodhpur met op de achtergrond het fort

KIA ORA

Wanneer jullie dit lezen zitten we in het vliegtuig onderweg naar Nepal. Had je dat kunnen raden na de vorige blogpost of heb je de volgorde van onze tickets uit je hoofd geleerd?

We maken nog een kleine tussenstop in Singapore, maar Nieuw-Zeeland ligt nu als een klein stipje in de verte achter ons.

Twee keer afscheid nemen in een half jaar tijd is niet leuk, en dit keer was het een stuk moeilijker dan de eerste keer. Meer dan ooit realiseren we ons hoe belangrijk familie is. Kia ora! (Maori voor wees gezond (letterlijk), maar in de volksmond gebruikt als hallo/tot ziens)

X-MAS DOWN UNDER

Fijne kerstdagen allemaal! We wensen iedereen hele gezellige dagen omringd door vrienden, familie of je lief. Maak er wat moois van en geniet van elkaar.

Wij zitten met kerst in Melbourne, en vieren kerst geheel in stijl: met een bbq. Morgen praten we jullie bij over het laatste stukje van onze roadtrip. Vergeet niet je naam achter te laten bij de Christmas Giveaway! Over een paar dagen maken we de winnaar bekend.

TRADITIONS

Sommige tradities zijn er om in stand te houden. Vooral deze. Ieder jaar is het een wedstrijdje tussen mijn zusje en mij wie als eerste op 12 december 'De Kerstezel' van Kinderen voor Kinderen door de telefoon blert.

Bij tradities moet je eigenlijk nooit vragen hoe je er in godsnaam bij komt. Maar deze heeft iets te maken met de naam 'Marjolein' die in het liedje voorkomt. De echte Marjolein vond dat verschrikkelijk. Treiterend zong de hele familie luidkeels het liedje in de auto van huis naar Zuid-Frankrijk en weer terug. Tot ze oud genoeg was om er de lol van in te zien.

Mar, ik kan je niet bellen dit jaar, maar hier is ie dan.

Liesanne en Mirjam, meezingen is toegestaan. Dan is 'ie ook een beetje voor jullie.